به نام خداوند جان آفرين
سخني که در پيش رو داريد، نگاه مسئولانه يکي از دانشجويان همين مرز و بوم است که در سالهاي قبل تلاش وافري براي ارتقاء سطح يکي از معتبرترين کنفرانسهاي داخلي داشته است. هر چند کمتر کسي او را ميشناسد و يا نام او را بهياد ميآورد، اما براي آن عده قليل که جزء دست اندرکاران بودند، ايشان (و همينطور آقاي اميد کاوهاي) قابل احترام هستند.
«چند سال پيش بود، آخرين روزهاي دوره کارشناسي را سپري مي کردم. تازه با واژه مقاله علمي آشنا شده بودم. خيلي دوست داشتم که يک روز اسم خودمو زير يک مقاله ببينم و با افتخار بگم که اين کار منه. با يکي از دوستان نزديکم که دانشجوي واقعا تيز و باهوشي بود نشستيم و با کلي شور و اشتياق، تحقيق روي موضوعي را شروع کرديم. حاصل کار، يک مقاله فارسي بود که ايده جديدي رو بيان مي کرد. اين مقاله را براي تنهاترين کنفرانس کامپيوتر داخل کشور ارسال کرديم و منتظر جواب شديم. تاريخ اعلام نتايج رسيد ولي هيچ ايميلي دريافت نکرديم، با دبيرخانه کنفرانس هم که تماس گرفتيم فردي با لحن تند جواب داد که عجله نکنيد جواب ها مي رسه! تا يک هفته هر روز صبح ايميلمو چک مي کردم که شايد خبري شده باشد اما خبري نبود که نبود و باز هم همان جواب قبلي! بعد از ده روز، ايميلي دريافت کردم که متاسفانه مقاله شما در کنفرانس پذيرفته نشده است. نظر داوران هم به همراه ايميل بود. تنها يک داور و آن هم بدون هيچ توضيحي! انگار که آب سردي روي آتش اشتياقمان ريخته باشند! با خودم گفتم حتما سطح کنفرانس بسيار بالا بوده و مقاله ما در حد و اندازه هاي اين کنفرانس نبوده! چند روز گذشت، دوستم پيشنهاد داد که مقاله را به انگليسي ترجمه کنيم و به يک کنفرانس خارجي هم بفرستيم. همين کار را کرديم و مقاله را به يکي از معتبرترين کنفرانسهاي IEEE مربوطه فرستاديم. نتيجه کار بسيار اميدوار کننده بود. يک روز پس از تاريخ اعلام نتايج، ايميلي دريافت کرديم مبني بر پذيرش مقاله! چهار داور مقاله را ديده بوند ، دو نفر بسيار تعريف کرده بودند و دو نفر ديگر نظرات واقعا بجا و سازنده اي را براي تقويت مقاله داده بوند. بعد از اين قضيه و بعد از صحبت با دوستان زيادي که مقاله شان به سرنوشت مقاله ما دچار شده بود ، با خودم فکر کردم که واقعا اشکال کار ما در کنفرانس داخل از کشور چه بود؟! چند سال بعد که خودم جزو تيم اجرايي يکي از اين کنفرانسها شدم، جواب اين پرسش را يافتم و تازه متوجه شدم که چرا وقتي روي محتواي وب فارسي جستجو مي کنيم بيشتر مطالب، سطحي و در حد تفريح و سرگرمي است! پر است از وبلاگ هايي با عناوين عاشقانه و کمتر مطالب علمي و عميق يافت مي شود! در اينجا انتقادها و پيشنهادهايي را مطرح مي کنم در مورد کنفرانس هاي داخل کشور، اميدوارم که سازنده باشد:
سخني که در پيش رو داريد، نگاه مسئولانه يکي از دانشجويان همين مرز و بوم است که در سالهاي قبل تلاش وافري براي ارتقاء سطح يکي از معتبرترين کنفرانسهاي داخلي داشته است. هر چند کمتر کسي او را ميشناسد و يا نام او را بهياد ميآورد، اما براي آن عده قليل که جزء دست اندرکاران بودند، ايشان (و همينطور آقاي اميد کاوهاي) قابل احترام هستند.
«چند سال پيش بود، آخرين روزهاي دوره کارشناسي را سپري مي کردم. تازه با واژه مقاله علمي آشنا شده بودم. خيلي دوست داشتم که يک روز اسم خودمو زير يک مقاله ببينم و با افتخار بگم که اين کار منه. با يکي از دوستان نزديکم که دانشجوي واقعا تيز و باهوشي بود نشستيم و با کلي شور و اشتياق، تحقيق روي موضوعي را شروع کرديم. حاصل کار، يک مقاله فارسي بود که ايده جديدي رو بيان مي کرد. اين مقاله را براي تنهاترين کنفرانس کامپيوتر داخل کشور ارسال کرديم و منتظر جواب شديم. تاريخ اعلام نتايج رسيد ولي هيچ ايميلي دريافت نکرديم، با دبيرخانه کنفرانس هم که تماس گرفتيم فردي با لحن تند جواب داد که عجله نکنيد جواب ها مي رسه! تا يک هفته هر روز صبح ايميلمو چک مي کردم که شايد خبري شده باشد اما خبري نبود که نبود و باز هم همان جواب قبلي! بعد از ده روز، ايميلي دريافت کردم که متاسفانه مقاله شما در کنفرانس پذيرفته نشده است. نظر داوران هم به همراه ايميل بود. تنها يک داور و آن هم بدون هيچ توضيحي! انگار که آب سردي روي آتش اشتياقمان ريخته باشند! با خودم گفتم حتما سطح کنفرانس بسيار بالا بوده و مقاله ما در حد و اندازه هاي اين کنفرانس نبوده! چند روز گذشت، دوستم پيشنهاد داد که مقاله را به انگليسي ترجمه کنيم و به يک کنفرانس خارجي هم بفرستيم. همين کار را کرديم و مقاله را به يکي از معتبرترين کنفرانسهاي IEEE مربوطه فرستاديم. نتيجه کار بسيار اميدوار کننده بود. يک روز پس از تاريخ اعلام نتايج، ايميلي دريافت کرديم مبني بر پذيرش مقاله! چهار داور مقاله را ديده بوند ، دو نفر بسيار تعريف کرده بودند و دو نفر ديگر نظرات واقعا بجا و سازنده اي را براي تقويت مقاله داده بوند. بعد از اين قضيه و بعد از صحبت با دوستان زيادي که مقاله شان به سرنوشت مقاله ما دچار شده بود ، با خودم فکر کردم که واقعا اشکال کار ما در کنفرانس داخل از کشور چه بود؟! چند سال بعد که خودم جزو تيم اجرايي يکي از اين کنفرانسها شدم، جواب اين پرسش را يافتم و تازه متوجه شدم که چرا وقتي روي محتواي وب فارسي جستجو مي کنيم بيشتر مطالب، سطحي و در حد تفريح و سرگرمي است! پر است از وبلاگ هايي با عناوين عاشقانه و کمتر مطالب علمي و عميق يافت مي شود! در اينجا انتقادها و پيشنهادهايي را مطرح مي کنم در مورد کنفرانس هاي داخل کشور، اميدوارم که سازنده باشد:
- بسياري از کنفرانسهاي داخلي، وبسايتهاي بسيار ضعيفي دارند. حداقل در بخش ارسال مقالات، استفاده از يک سيستم يکپارچه شبيه confhub.com مي تواند کمک بسياري به اين کنفرانسها کند و به ميزان قابل توجهي در هزينههاي پيادهسازي يک نرم افزار جديد صرفه جويي کند.
- زمانبندي و تعهد روي تاريخهاي مهم کنفرانس مثل تاريخ اعلام نتايج به معني احترام گذاشتن به وقت نويسندگان مقاله است که متاسفانه عموما رعايت نمي شود.
- احترام گذاشتن و پاسخگو بودن به نويسندگان مقالات به معني ارج نهادن به تلاش علمي آنهاست! متاسفانه بسياري از مقالات بدون بررسي دقيق و فقط توسط يک داور(بدون هيچ نظر مشخصي)، به راي نهايي خود مي رسد! حداقل کاري که از داوران محترم انتظار مي رود اين است که کمي از وقت ارزشمند خود را صرف کنند تا چند خطي از دانش خود را در اختيار نويسنده مقاله قرار دهند. در اين صورت، اگر مقاله مردود هم شده باشد باز باعث دلخوري و دلزدگي نخواهد شد.
- فقط به نام هاي بزرگ توجه نشود! بسيار هستند دانشجويان کوچک با انديشههاي بزرگ ! چرا بايد لزوما درج نام فلان استاد باعث قبولي مقاله شود؟!
پیامها
1 ايده:
به نظر من، بايد يک بازنگري در کنفرانسهاي داخلي انجام بشه
برخي از اساتيد ما کنفرانسهاي داخلي را جايي براي پذيرش مقالات دانشجويان خودشون ميبينند و انتظار دارند که مقالهاشون تو کنفرانس پذيرفته بشه
فعلا اين عادت غلط در دانشجويان ما هم وجود داره که هر مقالهاي که دادند بايد پذيرش بشه
ارسال يک نظر